In het kader van De Werkplaats Verschuift zal uw tedere soldaat u graag zien.
Op 18/2 fluistert De Soldaat een brief in je oor aan de werktafel bij Anversville.
Na het optreden van Andy Fierens, rond 18:30. Dit is uw kans!
Reageer, en win het hart van De Soldaat!
Beschrijf jezelf kort, hij is kieskeurig.

*

over hoe de man een knie
kan begeren
of een voet

dit gaat over tepel
en dorst

of hoe de man in kaarsvet
tast om met het stollen zijn
lichaam te maken tot

antenne
of een schild

ik denk niet aan morgen
of vrijdag
ik loop op haar land en ik wacht

Het is 21u44.
Ik ben thuis, daarnet heb ik je naar het station gebracht. Op televisie zap ik naar een film met vechtende mannen. Eén man heeft geen kleren aan, hij is overduidelijk de held van de film en wordt aangevallen door twee aangeklede mannen met een mes. Ik had er geen goed oog in maar uiteindelijk is het goed afgelopen voor onze man.

Ik probeer een brief te schrijven vol herinneringen. Je wou een levensverhaal. Het lukt niet. Niets is me klaar en zuiver genoeg. Je weet ondertussen dat ik niets kan bewaren.
Ik herinner me willekeurig:

Een vrouw die in het centrum van Bangkok  op de straatstenen smachtte naar water.
Niemand hielp haar.
Ik heb haar niet geholpen.

Een verschrikkelijke job in een kantoor op het bedrijventerrein van Kontich.
Elke middag liep ik doelloos naar het dorp.
Ik bleef steeds langer weg.
Op een dag ben ik niet meer teruggegaan.

Een groep mannen in de herfst, op het verlaten strand van Tarifa, wachtend op een drugsbootje uit Marokko.

Een bloedhete nacht in Cordoba.
Vanuit het raam zag ik een man op een bankje.
Hij jammerde over de hitte en trok al zijn kleren uit.
Ik lag slapeloos in een piepkleine kamer, in een verschrikkelijk klein bed.
Op de muren droge hagedissen.

De eerste schooldag, ik herinner me het klaslokaal, de schepjes in de zandbak.
Er was een constructie met water en buizen.

De warme handen van een dokteres, en haar stem.
Ze suste me.
Ik lag op een tafel, ik werd verdoofd met gas, via een bruine zuiger die op mijn mond werd gezet.
Ik weet nog dat ik lang daarna wakker werd en dat het leek alsof ik in een doos zat.
Een doos van plankhout, zonder deksel.
Zo’n doos waarin kleine huisdieren soms wonen. Cavia’s, muizen, hamsters.
Ik weet nog dat ik woedend was.
Deze operatie is mijn eerste herinnering.

Werken in de kerncentrale van Tihange.
Elke dag door een metaaldetector.

Urenlang in het bad zitten met een jong meisje.
Bijna iedere dag.
Het was toen zomer en alles thuis rook naar warm hout.

De bruine koffer die ik uitkoos om naar Gent te trekken.
Ik zag die dag voor het eerst de stad.
Op de tast, en een beetje verloren, belandde ik bij Vooruit.
Op de muur:
Stap in een verkeerde trein
Kom terecht in een stad die je niet kent
Verlies je portefeuille
Loop een beetje doelloos rond
Dat is het begin van iets

Een halve dag scouts, en boos.

Ik probeer een brief te schrijven maar het lukt niet. In verband met die operatie: niemand kan me er iets over vertellen, het is een mysterie. Men zegt dat ik nooit opgenomen ben.

Ik schrijf je spoedig een brief.

Liefs,
Uw Tedere Soldaat

Ik heb jouw dagboek gevonden. Geschreven in Firenze, Italië. Je dacht dat je, dat schrijf je op het eerste blad, een man zou vinden. “Een man die veel weet en iets te vertellen heeft.” Je zoekt hem in Italië en bovendien, ‘in jou’. Ik lees iets over een meisje, en over een klok die zenuwachtig tikt. Je gebruikt zelden een beeld dat origineel is. “Soms zie ik de betekenis van dingen niet”, staat op bladzijde elf. Je bent nu drie dagen onderweg.
Eronder, met een andere pen, herhaal je Kafka:
“In the end this uproar is only a suppressed, restrained harmony, which, left free, would fill me completely, which could even widen me and yet still fill me. But now such a moment arouses only feeble hopes and does me harm, for my being does not have sufficient strength or capacity..”
Daarna iets over “de verkaveling van je bed”, je wilde jaren. Vrouwennamen in een lijstje. Was je eenzaam in het klooster waar je sliep? Je lijkt me geen jongen die vaak eenzaam is.
Je schrijft over een jonge kunstenares op wie je smoorverliefd bent geworden. Is het over gegaan? Ze zag je niet staan. Iets verder schrijf je dat ze dat deed om je te helpen. Dacht je dat echt? Ik krijg de indruk dat – misschien schreef je daar niet over – het zich voornamelijk in je hoofd heeft afgespeeld. Al wat je schrijft doet me vermoeden dat je een hond bent die zich al oprolt bij het zien van de stok. Je slaat jezelf elke dag kleiner.
Zou je dat toegeven? Je wou een man in je vinden…
Ik vond dit dagboek op een vroege trein, Antwerpen-Gent. Wat zoek je in Gent en waarom sleur je een dagboek dat bijna twee jaar oud is met je mee? Je hebt het over klamme dagen. Ik geloof dat ik zulke dagen herken, maar waarschijnlijk bedoel je het anders. ‘Het vocht kruipt in je hoofd’. Was je vroeger, als nog veel kleinere jongen, ook al zo’n twijfelaar?
Halverwege vind ik een manifest. Waarom noem je jezelf ‘een machinemaker’? Een verhaal over brillendragers, modemeisjes, thuisontvluchters. Je bent nu halfweg de reis, er zijn bladzijden verdwenen. “Ik heb niets met niets vergeleken.” Je dwaalt. En je bent ‘vergeten wie de mensen zijn’. Daarna opnieuw over ‘het meisje met het mes’. Ik geef het op!
‘Ik wil schrijven maar ik wil zwijgen’, zo stopt je dagboek. Pathetisch!
Schreef je met het vooruitzicht dat iemand anders het zou lezen? Ben je dit dagboek met opzet vergeten op de vroege trein? Denk je aan een publicatie? Vergeet het!

Ik schrijf je om te zeggen dat jouw problemen toen, de problemen van iedereen zijn. Niemand is werkelijk uniek. Als je dit leest, Soldaat; je mag het dagboek komen halen.

M.

In galerij Anversville, antiquariaat Demian Boeken en koffiebar Normocoffee verzamelen overdag en ’s avonds artiesten die met elkaar aan de slag gaan, nieuw werk creëren en optreden. Je kan iedereen ter plekke aan het werk zien. Daarenboven is werkplaats ook live te volgen op facebook. Alle resultaten worden live verslaan op het facebooknummer Goddelijk Gezicht van DEM: http://on.fb.me/goddelijk.

‘De werkplaats verschuift’ beweegt zich tussen een kunstfestival en een ongeregelde boel: alles kan, alles mag, zolang het maar spreekt, beweegt en vibreert. Video, performance, poëzie, muziek, humor en anarchie worden in een gezellig tempo afgewisseld.

Een dertigtal artiesten zegden toe mee te werken, waaronder Delphine Lecompte, Els Moors, Stijn Vranken, Caroline Lamarche, Andy Fierens, Jon Birdsong, Jan Pollet, Maarten van der Graaff, Swoon, Antoine Boute, Nel Ponsaers en Lies Van Gasse.

Drie locaties in het hart van Antwerpen, op een boogscheut van elkaar. Galerij Anversville, Koffiebar Normo, Antiquariaat Demian.

PROGRAMMA

14:00 – Werkplaats Het Goddelijk Gezicht – @Anversville
Social Media lijken de wereld te herscheppen. Kunstenaars gaan aan de slag rond dit thema. Je kan doorlopend binnenvallen om over hun schouder mee te kijken en de discussie aan te gaan.

14:30 – Retouches – @Normo
Performance door Jan Pollet – tussen taalfilosofie en beeldende kunst.

15:00 – Jon Birdsong & co – @Anversville
Trompetwerk en jazz in de werkplaats!

Visual poetry, Helen White komt!

16:00 – Els Moors, Delphine Lecompte, Lotte Dodion, Runa De Moudt
Poëtisch stuntwerk in de werkplaats – @Anversville

16:30 -Vincent tholomé – @Normo

Doorlopend – Hauser – @Anversville
Lies Van Gasse, Annemarie Estor, De Engel en Joris Gerits.

17:00 – Zeven gedichten over ‘t Stad – @Anversville
Tweetalige lezing (FR/NL) door Caroline Lamarche & Hilde Keteleer. In augustus 2011 schreef Caroline Lamarche, bij wijze van kroniek van haar verblijf in Antwerpen, zeven gedichten over de stad, die werden vertaald door Hilde Keteleer.

17:30 – Ik ben een vlaamse kunstenaar – @Anversville
Een grote première : Laurent d’Ursel doet het in het nederlands ! Met de hulp van Chris Aertsen (souffleuse). Vertaling in het Frans door… Andy Fierens. Een « Tolk » show!

18:00 – Gros papillon dégueulasse – @Anversville
ANDY FIERENS. In het Frans!

Anversville sluit af met muziek. Nel Ponsaers & Carlos Diaz!
Coraçao Vagabundo brengt Bossa Nova, geïnspireerd door de eenvoud en de sensualiteit van de oorspronkelijke geestesvaders. Parels van liederen, die schitteren als golven in Copacabana, begeleid door de zuivere essentie: een klassieke gitaar en een gloedvolle stem. Laat u meeslepen door de saudade van Coraçao Vagabundo…

20:00 – Schrijvers, interviews, performances! – @Demian
Met o.a. Maarten van der Graaff, Els Moors, Stijn Vranken, Jan Pollet, Delphine Lecompte, Lies Van Gasse, Marc Vangrieken…

22:00 – ROTWEG PORNO-LETTRISME – @Demian
Antoine Boute en Mauro Pawlowski openen ‘Rotweg-pornolettrisme’, tekeningen en experimenten van Antoine Boute, een nieuwe tentoonstelling bij Demian van 18 februari tot en met 17 maart.

22:30 – Feest – @Normo
Met een performance van videokunstenaar Marc Swoon Bildos. En DJ Delphine! En veel meer. Het is een feestje, met drank!

ALLE NAMEN
Antoine Boute – Andy Fierens – Annemarie Estor – Benoit Félix – Caroline Lamarche – Celia Ledoux – Delphine Lecompte – Duchka Walraet – Els Moors – Fikry El Azzouzi – Helen White – Hilde Keteleer – Jan Pollet – Jess De Gruyter – Jon Birdsong – Koen Aelterman – Laurent d’Ursel – Lies Van Gasse – Lotte Dodion – [___lo-y__] – Maarten Inghels – Maarten van der Graaff – Marc Swoon Bildos Neys – Marc Vangrieken – Runa De Moudt-Svetlikova – Stijn Vranken – Vincent Tholomé

ADRESSEN
Galerij Anversville – Wolstraat 33
Koffiebar Normo – Minderbroedersrui 30
Boekhandel Demian – Hendrik Conscienceplein 16-18

De vogel komt niet meer boven.
Ik lees ‘Weerstandsbeleid,’ poëziekritiek van Jeroen Mettes.
Ik hou mijn blik op het water gericht. Misschien is het beest
onder water een eind verder gezwommen.
Ik heb geen mening over het werk van Mettes. Hij
bracht zich om het leven. Een besef waar ik vandaag
niets mee kan.

Avond.
Rond het bad had men bloemblaadjes gelegd en
er staan kaarsen. Ik leg alles in een
kartonnen doos, mijn reiskoffer deze week.
Ik neem een bad, leg de blaadjes nauwkeurig
terug voor de volgende gasten. Onzichtbaar zijn,
bedenk ik me, en onder water
een eind verder zwemmen.

Dit gaat
Over tepel en dorst.

Of hoe een man in kaarsvet
Tast om met het stollen zijn
Lichaam te maken tot

Antenne
Of een schild.

Hij denkt niet aan morgen
Of vrijdag
Ze loopt op zijn land en hij wacht.

2.
Over lachen en ziek zijn
Zonder verplichtingen
Het beklimmen van de berg.

En het dal en het
Landschap.

Over wat verloren gaat
In zijn netten.
Wat hij zoekt.

Dit gaat
Over tepel en dorst.
En ze loopt op zijn land en hij wacht.

Ik dacht na.
Ik zei dat ik het niet wist.
Ik dacht dieper na.

‘Ik ben soms slordig’, zei ik. ‘Maar soms ook niet.’
‘Het hangt van de context af..’

‘Ik ben geen perfectionist’, vervolgde ik. ‘Dat zal mij niet overkomen.’

‘Eigenlijk heb ik helemaal geen eigenschappen.’
‘Alleen tijdelijk.’
‘Kan ik nu iemand spreken met kennis van zaken?’

‘Nee’ zei Sylvie. ‘Dat is voor een tweede gesprek.’
‘Ik wil naar huis’ zuchtte ik.
‘Misschien is dat beter’ zuchtte Sylvie.

We liepen zwijgend door een lange witte gang. Ze liet me buiten.
Ik vond de bushalte niet.
Die ochtend had ik met mijn allerlaatste geld ‘De Joodse Messias’ van Arnon Grunberg gekocht.
Ik besloot dan maar naar een treinstation te wandelen.
Ik ploegde urenlang door velden.

Kokkeldries.
Wakken.
Markegem.
Er kwam geen eind aan.

Het werd donker. Het café in de verte bleek dicht.
Het begon te regenen.
Ik vond nog 80 cent in mijn binnenzak.